لبخند و گریه طلبه

ابتدای ورود هر فرد به حوزه بسیار خاطره انگیز و جالب است.سال های

ابتدائی شیرین و لذت بخشی است.اما نکته جالبی که برای من در طول

هفت سالی که طلبه هستم به وجود آمده است،نقطه اشتراکی است که

بین من و چندتن از دوستانم هست،که میشه با نگاه خوب یا بد بهش نگاه

کرد.

نقطه اشتراک این است(نمی دونیم چی شد که امدیم حوزه)!

باورتان می شود که من اول دبیرستان بودم،دوستم آمد و برگه اطلاعیه حوزه

را بهم نشان داد،بعد امدم خانه،گفتم:می خوام برم حوزه و بعد شد آنچه که

باید می شد.(خدا را شکر.)به هر حال این که درک درستی نسبت به حوزه

برای سال اولی ها نیست قابل اغماض و چشم پوشی نمی باشد.لذا اگر

به هر دلیلی نتوانست از حوزه می رود(نگاه به ریزش های دوستان خود در

حوزه بیاندازید.)اما من از طرف دیگه این _ندونستم که چی شد آمدم حوزه را

دوست دارم_!شاید یک کسی خواسته ما تو این راه باشیم.........

اما ذکر این نکته ضروری است برای خیلی ها شاید این ندانستن به ضررشان

تمام شودچرا ندانسته کاری را انجام دهی و به عاقبتش فکرنکنی........!.

ایا شما هم با من در این نکته اشتراک دارید؟